Het eerste jaar barrevoets hardlopen zit er dik op. In die periode ben ik van tien minuten langs het water naar dik 6 km door de stad gegaan: een ontwikkeling die ik geloof ik niet verwacht had! Ergens associeerde ik barefoot running met bospaden, trails en (zoals ik mensen buiten ook vaak hoor doen) met het strand. Maar dat hoeft dus niet.

Op zich zijn alle runs in natuurlijke omgevingen wel heerlijk, dat staat als een paal boven water, maar dat maakt de runs door de stad misschien nog wel bijzonderder: je maakt een connectie met dat wat er onder het asfalt ligt, met de weerspiegeling van de zon en de bomen in het glas van de flatgebouwen. Een rondje barrevoets hardlopen door de stad verbindt je met wat er achter en onder de stad ligt en op die manier voelt het bijna alsof je iets terug geeft aan die drukke, smoezelige, versteende plek waar je samen met zoveel anderen je dagelijks leven leidt.

In de afgelopen winterperiode heb ik minder gelopen en meer gebruik gemaakt van mijn sandalen. Tijdens mijn runs op sandalen merkte ik dat ik soms dacht: 'hmm, misschien kan het ook wel zo, dit is ook heel erg eenvoudig en zelfgemaakt en anders…' Maar zeker vandaag, tijdens mijn eerste tocht met lente in de lucht, merkte ik dat echt blootsvoets lopen niet te vervangen is. Zodra je de naakte verbinding met de grond bedekt, al is het maar met een laagje van 6mm, ben je gewoon bezig met lopen makkelijker maken. Niet met lopen zelf.